شده عليه امير اشرف كه طبق معمول همه ساله با اردويى به الشتر رفته بود كه ماليات از آن‌جا و دلفان بگيرد قيام كرد و او را شكست داده و خودش را نيز دستگير كردند كه داستان آن مفصل است . از اين تاريخ امير منظم با استقلال ، حكومت الشتر را در دست گرفت . ولى بيچاره گرفتاريهاى تازه گريبانگير او [ شد ] : رؤساى طوايف ديگر و على الخصوص اقوام نزديك و حتى برادران خودش كوس مخالفت با او مىزدند . اين مرد كه روى هم رفته از مردان فهيم لرستان بود ، از يك طرف با اقوام نزديك خود و از يك طرف با خوانين جهان سلطانى كه آنها هم حسنوند بودند و از يك طرف با چنگيز خان رئيس طايفه كوليوند و از يك طرف با يوسفوندها و از يك طرف با نيمى از كرمعلىها در مبارزه [ بود ] و اين مبارزات تا ورود قواى غرب به بروجرد ادامه داشت . چون شم سياسيش تا اندازه‌اى بد نبود ، احساس كرده بود كه با ادامه اين اختلافات نمىتواند خود را به سازمان جديد ملحق سازد و از طرف فرماندهى كل قواى غرب مصدر خدماتى بشود . اين بود كه با كمك فكرى وزيرش ميرزا حسين خان بنان درصدد برآمد كه با دشمنان خود كنار بيايد ؛ به هرنحو بود تا حدود بسيارى با مخالفين به صلح و صفا گراييد . اين هم اوضاع الشتر و دلفان بود كه فهرست‌وار به استحضار رسيد . اما طوايف بالاگريوه كه عشاير قسمت جنوب و جنوب شرقى لرستان را تشكيل مىدهند از باغهاى جنوب شهر [ خرم‌آباد ] تا نزديكيهاى شهر دزفول را در اختيار گرفته . . . بودند ، از قبيل مير ، بهاروند ، قلاوند ، رشنو ، ساكى ، سگوند ، زينىوند و پاپى . اينها همان اندازه كه ديگران را به زحمت انداخته بودند در داخل نيز [ درگيرى داشتند ] . دو طايفه مهم سگوند و ساكى [ دچار اختلافات طايفه‌اى شدند ] . خود سگوندها به دو تيره عالى خانى و رحيم خانى تقسيم شدند . رحيم خانيها آب و خاك لرستان را گذاشته و به خوزستان رفتند . آن وقت در تيره عالى خانى [ نيز منازعه روى داد ] و اين كار تا زمان سرتيپ بهرامى ( 1325 ) ادامه [ يافت . برخى از ] طوايف بالاگريوه نيز وضعى مشابه اينها داشتند . هركس تفصيل آن را مىخواهد به جلد مربوط به طوايف « 1 » مراجعه نمايد . ايل بيرانوند [ . . . ] كشته شدن على مردان خان به فاتحان لرستان كمك به‌سزايى كرد . زيرا تا اين مرد

--> ( 1 ) . اشاره به كتاب « ايلات و طوايف لرستان » نوشته مؤلف است كه توسط انتشارات حروفيه منتشر خواهد شد . ( ويراستار ) .